Storm

Ik houd erg van zomerdagen. Van die dagen waarop het ´s nachts eerst flink afkoelt, er ´s ochtends dauw op het gras ligt zodat ik natte voeten krijg als ik een rondje over het erf maak en er de rest van de dag in de stralende zon buiten gegeten, gedronken en gewerkt kan worden. Het liefste sluit ik zulke dagen af met een barbecue, een biertje en daarna een kampvuur. Maar zomerdagen eindigen uiteindelijk ook vaak met regen en onweer. Zo ook deze week. Na een paar mooie en warme dagen stroomde gisteravond de regen langs de ramen, woei de wind om het huis en was de lucht donker en vol met donder en bliksem.

Niet alleen in de buitenwereld kunnen we noodweer ervaren. Ook in onze binnenwereld kan het flink stormen. Een paar dagen geleden ging het in mij flink tekeer en dreigde ik één van mijn eigen mantra’s – neem veel rust en wees lief en mild voor jezelf – te vergeten. In de periode ervoor had ik dagen achter elkaar hard gewerkt en weinig rust genomen. Ik had mooie dingen bereikt, zoals een nieuwe klus voor The Mindful Lawyer, maar was ook erg moe. Ik ging te laat naar bed en vroeg weer op. De weekenden zaten vaak vol met dans- / eindvoorstellingen van de kinderen, uitjes en klussen op het erf. Tijd voor verstilling, introspectie en fijne oefeningen nam ik te weinig.

Toen we het afgelopen weekend bezoek ontvingen en wederom een vol programma hadden merkte ik dan ook dat ik te lang over mijn grenzen heen was gegaan. Ik had geen fut meer om te relativeren, geen zelfspot en ook geen zin om met het bezoek op te trekken. Oude, belemmerende patronen en onzekerheid staken weer de kop op omdat ik geen energie meer had om zelfzorg te organiseren. M’n brein stond in overdrive en ik kon slechts nog malen.

Gelukkig bood ook toen de natuur een vangnet. Ik maakte alleen een wandeling over de heide vlakbij ons huis. En daar midden op de vlakte ben ik een half uur letterlijk stil gaan staan. En hoewel de storm in mijn hoofd niet meteen voorbij was, werd deze wel snel minder. En dat enkel door even uit mijn drukke leven te stappen, de stilte op te zoeken en alleen maar te voelen, niet alleen m’n lijf maar ook de elementen, te luisteren en te kijken naar de schoonheid om mij heen. Eenmaal thuis dook ik op tijd mijn bed in en dag erna voelde ik me stukken beter en had ik weer energie om te creëren – ik maakte met stenen een bak voor kruiden -, te lachen en contact aan te gaan met de mensen om heen.

Voor mij is deze week eens te meer duidelijk geworden dat mijn missie om andere mannen te helpen aan zelfzorg te doen een hele belangrijke is. “Wij” mannen zijn vaak doeners, doorzetters en zien onszelf vaak als provider. Als de sterke schouders waar soms een heel gezin op rust. Maar dat lukt alleen als we eerst en vooral goed voor onszelf zorgen. En dat gaat verder dan op tijd eten en drinken en ’s ochtends een schone onderbroek aantrekken. Het gaat ook over balans, over aandacht, fysieke fitheid, het bewaken van grenzen en op tijd terugtrekken om even helemaal niets te doen. En soms is dan een kleine terugslag niet erg, maar zelfs een welkome reminder.

En na een storm komt vaak een fris nieuw begin: alles is even opgeschud, afgestoft en schoongespoeld. Klaar voor nieuw groei. Zowel buiten onszelf, als in onszelf.

Loop jij jezelf voorbij? Ervaar je vaak storm in jezelf? Waardoor je niet de man bent die je graag wilt zijn (energiek, geduldig, liefdevol etc.)? Ik help je graag op weg! Met mooie maandelijkse activiteiten zoals de mannencirkel of de kickstart. Of een programma op maat (yoga, lichaamswerk, sporten, tuinieren, baden in natuurwater etc.). Mijn erf staat voor je open! Wist je dat je sinds kort – in combinatie met een programma op maat – ook ook kunt blijven overnachten in een fijn gastenverblijf? Ideaal als cadeau aan jezelf om weer op te laden, de weg naar binnen te vinden en vooral heel goed voor jezelf te zorgen. Neem gerust contact op voor meer informatie. Man, kom buiten spelen!

Een oplichtende hemel tijdens en blije honden na de storm 🙂

Magie

Vaak schrijf ik in deze blog over de helende werking van de natuur en lichaamsbeweging. Maar ook het prikkelen van je fantasie en je als een kind overgeven aan spel en magie maakt je vrolijker en vitaler. Dat bleek ook toen er vorige week een sprookjesfestival werd gehouden in de omgeving van mijn huis. In verschillende tuinen waren theatervoorstellingen voor kinderen. Mijn zoon had een prachtige rol in de openingsvoorstelling. Het was super fijn om te zien hoe onbevangen hij en de andere kinderen opgingen in het spel.

Na de openingsvoorstelling bezochten wij met ons gezin één van de voorstellingen. Een verhalenverteller vertelde in een bostheater een sprookje van Hans Christian Andersen. En tot mijn vreugde waren het niet alleen de kinderen die volledig opgingen in het verhaal, óók de aanwezige vaders (en moeders) zag ik genieten, aandachtig luisteren en met een glimlach weggaan. Het zette mij aan het denken: waarom hebben we als volwassenen vaak een excuus – zoals een uitje met de kinderen, films, games – of excessen (drank, drugs) nodig om als een kind op te gaan in onze fantasie? Om te genieten van dingen die “toch nooit kunnen”, zoals we onszelf én onze omgeving vaak voorhouden.

Zeker bij mannen overheerst naarmate “we” ouder worden vaak het serieuze. Het leven is niet langer magisch en vol kansen, maar draait generaliserend gezegd om het elimineren van risico’s, het creëren van zekerheid, het ophouden van een zekere schijn, een betere plek op de apenrots en vooral om als sterk, serieus en “mannelijk” gezien te worden. Pogingen om wat fantasierijker of excentrieker door het leven te gaan worden, buiten evenementen als carnaval of het EK-voetbal, door onze omgeving vaak niet begrepen en doorgaans als vrouwelijk afgedaan wat tot schaamte kan leiden. En dat is zonde want we hebben ook het vrouwelijke nodig om als man compleet te zijn (yin / yang).

Ook wij mannen hebben fantasie en lichtheid nodig. Een sparkle. Creativiteit en humor. Dromen en verlangens, hoe irreëel ze misschien ook lijken. Het voedt ons met energie, met creatiekracht. En met trots en vervulling als uit onze fantasie toch iets moois ontstaat. En met weerbaarheid als het even tegenzit, want wie altijd maar stoer en serieus is kan vaak maar moeilijk overweg met tegenslag.

Dus laten we vooral het kind in onszelf koesteren, aandacht geven en verzekeren dat het het helemaal prima is om ook als grote kerel nog onbevangen te spelen en dansend door het leven te gaan. Ik ben ervan overtuigd dat onder die vele lagen serieus- en zogenaamd “echte” mannelijkheid nog heel veel gave creatieve kracht en fantasie verschillen zit die de wereld hard nodig heeft.

Met de Wildeman bied ik een klimaat waarin ruimte voor vreugde en creativiteit kan ontstaan. Een veilige, verstilde omgeving waarin ruimte is voor fantasie, magie en waarin je jouw creatiekracht kan aanspreken vanuit zelfliefde. En één waarin mannen elkaar niet beconcurreren en naar beneden halen, maar stimuleren om het beste van zichzelf te geven. Bijvoorbeeld tijdens de maandelijkse kickstart of de mannencirkel. Maar ook stel ik mijn erf graag open voor programma’s op maat of om mannen de gelegenheid te bieden in alle rust en middenin de natuur te werken aan hun levenskracht door creativiteit en sportiviteit. Van een uurtje tot enkele dagen. Er is veel mogelijk. Neem gerust contact op.

Wist je dat je De Wildeman ook kunt volgen op Facebook (@@dewildemandrenthe) en Instagram (wildeman_14)?

Ps. het sprookjestuinenfestival gaat op 16 en 17 juli a.s. nog een keer op herhaling 🙂

yin en yang?

Prikkels

Tot enkele jaren geleden keek ik ’s avonds het journaal. Ik zei tegen mezelf dat het belangrijk was om te weten wat er allemaal gaande was in de wereld. Daarnaast las ik vaak de krant en bezocht ik veel nieuwssites. Dat de actualiteit vaak een aaneenschakeling van ellende was (oorlog, natuurrampen, konkelende politici, kijvende “bekende” Nederlanders enzovoorts) was geen reden om het nieuws niet te volgen. Ik kon me eigenlijk niet goed voorstellen dat je de toestand in de wereld niet op de voet zou volgen. Goed voor je algemene ontwikkeling, toch?

Al die jaren dompelde ik mijzelf dagelijks onder in de wereld van anderen. Met de komst van de smartphone werd het alleen maar meer: ik stond op met de buitenwereld en ging ermee naar bed. Geen moment stond ik erbij stil dat ik mijzelf elke dag blootstelde aan een gigantische hoeveelheid vervuilende prikkels. Prikkels die bovendien veelal doelbewust door de zenders over ons worden uitgestort om onze aandacht vast te houden, ons juist af te leiden en onwetend te houden of gedrag uit te lokken door in te spelen op angst en onzekerheid (“Houd afstand, anders word je ziek!” “Het leven wordt nóg duurder”, “Na de reclame gaan we verder…”).

Door alles wat ik zag en hoorde piekerde en maalde ik veel. Dit kostte kostbare energie die ik eigenlijk nodig had voor mijn gezin, carrière en hobby’s. Een groot deel van de berichten die ik tot mij nam voedde vooral een sluimerend gevoel van onbehagen en leidde tot vermoeidheid. En om te ontsnappen aan dat nare gevoel zocht ik de oplossing vaak in nog meer prikkels zoals tv-kijken of muziek luisteren.

Achteraf bezien is het niet verwonderlijk dat ik vaak prikkelbaar was. Ik verspeelde een groot deel van mijn energie aan onbelangrijke zaken en voelde me mede daardoor vaak tekortschieten als man, echtgenoot en vader. Want energie is natuurlijk niet eindeloos en elke dag opnieuw zul je moeten bepalen waar je jouw energie die dag aan besteed.

Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst deelnam aan een mannenweekend en mijn telefoon – vrijwillig – twee volle dagen uit stond, bleek het echter ook mogelijk om te ontprikkelen. Zonder de stortvloed aan berichten uit de buitenwereld, kwam ik veel meer toe aan het ontdekken van mijn binnenwereld. In plaats van afleiding en verdoving was er ruimte voor verstilling en introspectie. Na twee dagen zonder telefoon en veelal buiten te hebben doorgebracht voelde ik me mild en ontspannen.

Sindsdien is ontprikkeling voor mij een essentieel onderdeel van zelfzorg, net als gezonde voeding, lichaamswerk, yoga en sport. Zeker tijdens de pandemie heb ik ervaren dat het helpt om mijzelf niet voortdurend bloot te stellen aan de angst en negatieve energie die media dagelijks verspreiden. Als ik nu het nieuws volg of op sociale media kijk is dat een bewuste keuze en niet langer een automatisme of een vorm van afleiding. Ook ben ik zoveel mogelijk buiten waar de fluitende vogels en het ruizen van de wind de voornaamste prikkels vormen. En van die prikkels krijg ik nooit genoeg.

Voel jij je vaak overprikkeld of gejaagd? Heb je weinig fut maar breng je tegelijkertijd wel veel tijd door op je smartphone of met streamingsdiensten? En gaat dit ten koste van levensvreugde, van zelfontwikkeling en tijd voor diegenen en die dingen die je dierbaar zijn? Kom dan buitenspelen met De Wildeman! Ik neem je mee de natuur in en geef je handvatten (bijv. meditaties, lichaamswerk en/of ademhalingsoefeningen) waarmee jij kunt beginnen met ontprikkelen en weer regie neemt over jouw welzijn. Een fijne mogelijkheid hiervoor is de maandelijkse kickstart. 12 juni is de volgende. Ben je erbij?

Het ruizen van de wind laat zich moeilijk fotograferen, maar deze berm met margrieten geeft een mooie impressie 🙂

Wist je dat je De Wildeman ook kunt volgen op Facebook (@dewildemandrenthe) en Instagram (wildeman_14)?

Overtuiging

Lange tijd vond ik mijzelf niet handig. Dat begon al heel jong toen ik, opgroeiend in een boerenfamilie vol mannen met “handige handjes”, andere interesses bleek te hebben. Als dromerig en fantasierijk kind verzon ik al schommelend of rijdend op de skelter liever verhalen. Daar waar mijn broer, neven en buurjongens met gereedschap erop uittrokken om hutten te bouwen, maakte ik in mijn hoofd complete boeken en films. Al snel kleefde aan mij het imago van “de intellectueel”; iemand die stil, belezen maar in elk geval niet handig was. Die boodschap heeft zich jarenlang herhaald en werd – ook voor mij – de waarheid, een overtuiging.

Als student op kamers kon ik niet langer automatisch meeliften op de handigheid van anderen om mij heen. Hoewel mijn vader altijd klaarstond om te helpen, maakten afstand en tijd dat ik af en toe toch echt zélf in actie moest komen. Een lekke fietsband of een op hol geslagen rookmelder verdroegen nou eenmaal geen uitstel. Dit gold ook toen ik na mijn studie met grotere “problemen” te maken kreeg, zoals een auto met een klapband, een verstopte vaatwasser of een nieuwe lamp die nog opgehangen moest worden. Mijn vaste reactie was dan: “Ik ben niet handig. Ik kan dit niet.” Klusjesmannen en fietsenmakers hebben dan ook een tijdlang goed aan mij verdiend.

Maar het uit handen geven van klussen zorgde zelden voor tevredenheid: steeds vaker overheerste er schaamte. Ik moest dit zelf kunnen. Het was toch echt niet mannelijk om alles maar uit handen te geven? Ik wist niet beter of de mannen om mij heen konden dit zelf. En ook in de maatschappij leek de handige, zelfredzame man steevast de meeste waardering te krijgen. Ik voelde me steeds ongemakkelijker en kreeg last van stress als ik een andere man om hulp moest vragen. Het ging al lang niet meer om de klusjes – die waren in basis vaak onbeduidend – het ging om de achterliggende overtuiging. Ik vond mijzelf minder mans.

Pas nadat ik de dertig al lang gepasseerd was, heb ik de handvatten gevonden om succesvol met deze belemmerende overtuiging af te rekenen. Eens te meer bleken rust en verstilling cruciaal te zijn om oude patronen te doorbreken. Daar waar stress en ongemak ontstaan vanwege een negatieve overtuiging helpt het niet om telkens te door te hollen naar de snelle oplossing en het echte probleem, de overtuiging, uit de weg te gaan. Wat wel helpt is alles uit je handen laten vallen, de angst aankijken, hem te omarmen en te observeren. Hierna kunnen ontspanning en zelfvertrouwen ontstaan om te onderzoeken of de overtuiging die je dwars zit wel juist is (spoiler alert: in 99,9% van de gevallen niet).

Toen ik recent voor het eerst met mijn kinderen én gereedschap een hut van pallets had gebouwd, was voor mij duidelijk dat de overtuiging uit mijn jeugd nu écht verleden tijd is. Ik ben niet meer of minder mans dan anderen, Tegenwoordig draai ik mijn hand niet meer om voor klusjes op en rond het erf van De Wildeman. Op een hobbyboerderij is ook altijd wel wat te doen. Zo repareerde ik het hek rond onze geitenweide, de afrastering van de paarden en ik bouwde een kippenren. En mocht het mijzelf toch niet lukken, dan ben ik mild voor mijzelf en schakel ik zonder schaamte een hulplijn in.

Heb jij ook overtuigingen die je dwars zitten en waar je graag mee wilt afrekenen, zodat je speelser en ongecompliceerder door het leven kan? De Wildeman helpt je graag op weg met inspirerende activiteiten. Zoals de kickstart in de Drentse natuur die jou de tools geeft om te ontprikkelen, te verstillen en op te laden zodat je de kracht en de ruimte voelt om met je negatieve overtuiging af te rekenen. Of de maandelijkse mannencirkel, waarin thema’s als “echte” mannelijkheid en onzekerheid daarover volop aandacht mogen krijgen.

Het eindresultaat 🙂

Verbinding

Morgen is het moederdag. Sinds ik zelf vader ben heeft deze dag extra betekenis. Ik geef niet alleen speciale aandacht de vrouw die mij het leven schonk, maar ook aan mijn lief, de moeder van onze prachtige kinderen. Het is een dag om dankbaar te zijn voor haar steun en zorg. Op momenten waarop ik het moeilijk heb rent zij hier in huis onvermoeibaar de gaten dicht. Vol levensenergie, mildheid en wijze raad.

Het belangrijkste wat ik van mijn vrouw heb geleerd is dat échte verbinding met een ander mens eerst vraagt om een goede band met jezelf. Als je niet aan jezelf kunt geven, is het ook moeilijk om anderen iets te gunnen. Als je jezelf niets waard vindt, is het makkelijk om je omgeving naar beneden te halen of anderen juist onnodig op te hemelen. En sta je zelf onder spanning en stress, dan lijden degenen die je het meest dierbaar zijn mee. En dat is zonde: ik heb ervaren dat het leven veel fijner wordt als je beseft dat je helemaal goed bent zoals je bent.

Zelfacceptatie en uiteindelijk zelfliefde vergen veel werk. Niet buffelen voor een promotie, extra omzet of een gelikt imago maken het verschil, maar juist kwetsbaarheid, stilstaan, invoelen op oude overtuigingen en pijn zodat heling kan ontstaan. Niet toegeven aan vluchtgedrag en afleiding die kortstondig plezier oplevert. En je mag vooral heel erg mild zijn voor jezelf, iets wat mannen niet per se aangeleerd krijgen. Vermannen, flink zijn, de blik naar buiten richten en dóór gaan is voor mannen ook anno 2022 nog vaak het devies.

Ik denk echter dat veel mannen echte verbinding willen met zichzelf en anderen. Maar ook dat zij opzien tegen de hobbelige weg ernaar toe. Laten we het daarom samen doen, als mannen onder elkaar, zodat we de band met onszelf herstellen. Vandaar uit ontstaat er ruimte om écht en onbevangen te verbinden met de rest van de wereld.

Wil jij ook aan de band met jezelf werken en lijkt het je fijn om daarbij gedragen te worden door andere mannen met dezelfde wensen? De Wildeman organiseert mooie activiteiten die je op weg helpen. Buiten in de natuur en met genoeg ruimte voor luchtigheid. Zoals de Mannencirkel: 27 mei a.s. is er weer één. Of het Reconnect with Nature weekend van 20 t/m 22 mei van Blauwbloem in samenwerking met Loving Nature. En tot slot: vergeet niet de belangrijkste vrouw(en) in je leven morgen even een onbespoten bloemetje te brengen 🙂

Bomen en aarde(n)

Vorige week reisde ik bijna 1400 kilometer naar het duurzaamheidsproject Le Rêve de Gaïa (“de droom van moeder aarde”) in Frankrijk om een week mee te helpen en inspiratie op te doen. Alleen. En wat een mooie, inspirerende ervaring was het!

Voor mij was het de ultieme vorm van zelfzorg die ik andere mannen ook zo gun. Tijdens de week in Frankrijk verdwenen werk en dagelijkse beslommeringen en maakte ik contact met dingen die er echt toe doen. Het was een week van veel buiten zijn. Mindfulness. Gezond en puur voedsel. Zorg voor de natuur. Verstilling. Fysieke inspanning. Ik voelde me ontspannen en ik genoot.

Het project beslaat zo’n 60 hectare (voormalig) productiebos en weilanden. Het bos wordt nu op een zo duurzaam mogelijke manier beheerd. Er is een grote kas, akkers, een groentetuin en enkele dieren. Het doel is om een zelfvoorzienend leefsysteem te creëren met respect voor mens, dier en aarde. Ik werd dan ook flink fysiek uitgedaagd met onder meer bomen sjouwen, snoeien, aardappels poten, timmer- en metselwerk . Mentaal kreeg ik de kans om te ontprikkelen: geen sociale media en rumoer maar ruisende boomtoppen en klaterend water.

En dan was er uiteraard ook nog tijd om te spelen: een rondje op de racefiets door de bergen en daarna met m’n fietspak nog aan een duik in de river, een boek lezen in de zon en op de terugweg een ommetje om kaas en wijn te halen. Allemaal zaken waar in de drukte van alledag vaak te weinig tijd voor is, maar die het leven wel veel leuker maken.

Mijn week in Frankrijk heeft me veel dankbaarheid en inspiratie gegeven: dankbaarheid voor de prachtige natuur die mij ook in Nederland omringt en voor mijn gezin dat mij de kans gaf om deze reis te maken. En inspiratie om meer buiten te spelen en vooral te creëren. Zelf een kippenhok maken, materiaal hergebruiken, kweken, planten en daarna inmaken of verwerken. Of meer gebruikmaken van wat de natuur al te bieden heeft: met brandnetels en een paardenbloemen kan je een prima maaltijd bereiden waar geen geur- en smaakstoffen, verpakkingsmateriaal en transport aan te pas komen. Zorg voor jezelf én zorg voor de aarde.

Ben je geïnteresseerd in Le Rêve de Gaïa? Of wil je net als ik een tijdje vrijwilligerswerk doen? Kijk dan eens op hun website. Dichterbij huis biedt De Wildeman ook mooie activiteiten aan zoals de kickstart. Denk je dat ik jou van man tot man kan helpen om beter voor jezelf te zorgen? Neem dan contact op.

Uitwaaien

Mijn kinderen waren vandaag de hele dag vrij. Jonna had ze meegenomen naar een overdekt zwemparadijs, zodat ik mij volledig kon richten op mijn werk voor The Mindful Lawyer. Buiten woei het behoorlijk en zo nu en dan tikten regeldruppels en hagelstenen hard op de ramen. Naar buiten kijkend zag ik prachtige wolkenpartijen overvliegen. Zonnestralen piepten er af en toe doorheen, waardoor een mooi schaduwspel ontstond. Buiten was het weer onrustig, maar ook in mijzelf broeide onrust. Ik “moest” nog zoveel! De kinderen waren weliswaar weg, maar op een dag als deze is het op onze hobbyboerderij alle hens aan dek. Het voeren van alle dieren gaat net wat minder makkelijk in een storm en de vederlichte kunststofplaten van de kas vliegen letterlijk weg als je niet oplet. Er stond nog een grote bak met wasgoed en daarnaast wachtte een dag vol met calls en mailtjes.

Nadat ik halverwege de middag hongerig en met sluimerende hoofdpijn uit een overleg kwam, besloot ik dan ook dat het tijd was om in de geest van De Wildeman voor mijzelf te gaan zorgen. Ik gaf mijzelf het grootste cadeau wat er op zo´n moment te geven valt: een uurtje buiten in de vrije natuur. Met onze twee honden heb ik een flink stuk gewandeld en onderweg genoten van “Hollandse” (of Drentse?) luchten, zoals je die op schilderijen uit de Gouden Eeuw wel ziet. Daarbij genoot ik van het razen van de wind en de sensatie van afwisselend kou en warmte op mijn huid. Even een minuutje stilstaan en alleen maar observeren. Soms was de lucht diep donkerblauw of grijs om kort daarna weer helemaal open te breken. Aan de horizon trokken felle hagel- en regenbuien voorbij. Twee blije honden renden om mij heen, sprongen over slootjes of speelden druk met elkaar. Op de terugweg trokken we bekijks van een weiland vol nieuwsgierige koeien.

Eenmaal weer thuis voelde ik me stukken beter, frisser en energieker. Even een uurtje naar buiten, meer heeft een mens vaak niet nodig. Juist als je druk bent.

Ook de natuur als energizer ervaren? Ga mee op pad met de maandelijkse kickstart.

De magie van sneeuw en ijs

De afgelopen dagen merkte ik dat veel mensen druk waren met de sneeuw die zou gaan vallen. Er ging een opgewekte, bijna kinderlijke energie vanuit. Heel anders dan andere zaken waar mensen ook druk mee zijn en die vooral energie kosten. In de loop van gisterochtend, toen hier in Drenthe nog geen vlok gevallen was, zag ik al de eerste foto’s van witte achtertuinen en prachtige sneeuwlandschappen voorbijkomen. In een groepsapp werd door volwassenen geopperd om tijdens de lunchpauze een sneeuwpop te maken. Voor mij een bewijs dat ook volwassenen nog altijd behoefte hebben aan buitenspelen 🙂

Ook ik raakte (een beetje) in de ban van de sneeuw. Ik checkte meermaals de sneeuwradar om te kijken wanneer het eindelijk los zou gaan en voelde de spanning toenemen bij de weerberichten waarin werd gesproken over een laag sneeuw van zeker enkele centimeters. Ik nam me voor de kinderen extra vroeg wakker te maken zodat we vóór schooltijd nog sneeuwballen konden gooien.

Vanochtend bleek er iets minder sneeuw gevallen dan voorspeld. In plaats van sneeuwballen gooien werd er gesprongen op de besneeuwde trampoline. De lol was er niet minder om. En ik besloot om een duik te nemen in het bosmeer. Ik had niet gedacht dit jaar nog te kunnen zwemmen in winter wonderland. Nadat ik de kinderen naar school had gebracht liep ik door het bos naar m’n vaste zwemplek. Het was stil, een waterig zonnetje scheen door de boomtoppen. Een dun laagje sneeuw bedekte het mos en de uitbottende takken. Er vlogen ganzen over.

Ik liep met m’n blote voeten door de sneeuw. En daarna nam ik een dompelbad in het groen- / blauwe water. Met één hand op m’n hart, één op m’n buik en stevig doorademend liet ik me langzaam zakken in het water. Door al mijn aandacht en energie te richten op op m’n adem en m’n hartslag was er geen ruimte voor andere gedachtes. Ik was volledig in het hier en nu en voor ik het wist zat ik een paar minuten lang tot m’n nek in het koele water. De wind blies kleine golfjes over het meer en ik was volmaakt gelukkig.