Author: Martin Brink

Bomen en aarde(n)

Vorige week reisde ik bijna 1400 kilometer naar het duurzaamheidsproject Le Rêve de Gaïa (“de droom van moeder aarde”) in Frankrijk om een week mee te helpen en inspiratie op te doen. Alleen. En wat een mooie, inspirerende ervaring was het!

Voor mij was het de ultieme vorm van zelfzorg die ik andere mannen ook zo gun. Tijdens de week in Frankrijk verdwenen werk en dagelijkse beslommeringen en maakte ik contact met dingen die er echt toe doen. Het was een week van veel buiten zijn. Mindfulness. Gezond en puur voedsel. Zorg voor de natuur. Verstilling. Fysieke inspanning. Ik voelde me ontspannen en ik genoot.

Het project beslaat zo’n 60 hectare (voormalig) productiebos en weilanden. Het bos wordt nu op een zo duurzaam mogelijke manier beheerd. Er is een grote kas, akkers, een groentetuin en enkele dieren. Het doel is om een zelfvoorzienend leefsysteem te creëren met respect voor mens, dier en aarde. Ik werd dan ook flink fysiek uitgedaagd met onder meer bomen sjouwen, snoeien, aardappels poten, timmer- en metselwerk . Mentaal kreeg ik de kans om te ontprikkelen: geen sociale media en rumoer maar ruisende boomtoppen en klaterend water.

En dan was er uiteraard ook nog tijd om te spelen: een rondje op de racefiets door de bergen en daarna met m’n fietspak nog aan een duik in de river, een boek lezen in de zon en op de terugweg een ommetje om kaas en wijn te halen. Allemaal zaken waar in de drukte van alledag vaak te weinig tijd voor is, maar die het leven wel veel leuker maken.

Mijn week in Frankrijk heeft me veel dankbaarheid en inspiratie gegeven: dankbaarheid voor de prachtige natuur die mij ook in Nederland omringt en voor mijn gezin dat mij de kans gaf om deze reis te maken. En inspiratie om meer buiten te spelen en vooral te creëren. Zelf een kippenhok maken, materiaal hergebruiken, kweken, planten en daarna inmaken of verwerken. Of meer gebruikmaken van wat de natuur al te bieden heeft: met brandnetels en een paardenbloemen kan je een prima maaltijd bereiden waar geen geur- en smaakstoffen, verpakkingsmateriaal en transport aan te pas komen. Zorg voor jezelf én zorg voor de aarde.

Ben je geïnteresseerd in Le Rêve de Gaïa? Of wil je net als ik een tijdje vrijwilligerswerk doen? Kijk dan eens op hun website. Dichterbij huis biedt De Wildeman ook mooie activiteiten aan zoals de kickstart. Denk je dat ik jou van man tot man kan helpen om beter voor jezelf te zorgen? Neem dan contact op.

Uitwaaien

Mijn kinderen waren vandaag de hele dag vrij. Jonna had ze meegenomen naar een overdekt zwemparadijs, zodat ik mij volledig kon richten op mijn werk voor The Mindful Lawyer. Buiten woei het behoorlijk en zo nu en dan tikten regeldruppels en hagelstenen hard op de ramen. Naar buiten kijkend zag ik prachtige wolkenpartijen overvliegen. Zonnestralen piepten er af en toe doorheen, waardoor een mooi schaduwspel ontstond. Buiten was het weer onrustig, maar ook in mijzelf broeide onrust. Ik “moest” nog zoveel! De kinderen waren weliswaar weg, maar op een dag als deze is het op onze hobbyboerderij alle hens aan dek. Het voeren van alle dieren gaat net wat minder makkelijk in een storm en de vederlichte kunststofplaten van de kas vliegen letterlijk weg als je niet oplet. Er stond nog een grote bak met wasgoed en daarnaast wachtte een dag vol met calls en mailtjes.

Nadat ik halverwege de middag hongerig en met sluimerende hoofdpijn uit een overleg kwam, besloot ik dan ook dat het tijd was om in de geest van De Wildeman voor mijzelf te gaan zorgen. Ik gaf mijzelf het grootste cadeau wat er op zo´n moment te geven valt: een uurtje buiten in de vrije natuur. Met onze twee honden heb ik een flink stuk gewandeld en onderweg genoten van “Hollandse” (of Drentse?) luchten, zoals je die op schilderijen uit de Gouden Eeuw wel ziet. Daarbij genoot ik van het razen van de wind en de sensatie van afwisselend kou en warmte op mijn huid. Even een minuutje stilstaan en alleen maar observeren. Soms was de lucht diep donkerblauw of grijs om kort daarna weer helemaal open te breken. Aan de horizon trokken felle hagel- en regenbuien voorbij. Twee blije honden renden om mij heen, sprongen over slootjes of speelden druk met elkaar. Op de terugweg trokken we bekijks van een weiland vol nieuwsgierige koeien.

Eenmaal weer thuis voelde ik me stukken beter, frisser en energieker. Even een uurtje naar buiten, meer heeft een mens vaak niet nodig. Juist als je druk bent.

Ook de natuur als energizer ervaren? Ga mee op pad met de maandelijkse kickstart.

De magie van sneeuw en ijs

De afgelopen dagen merkte ik dat veel mensen druk waren met de sneeuw die zou gaan vallen. Er ging een opgewekte, bijna kinderlijke energie vanuit. Heel anders dan andere zaken waar mensen ook druk mee zijn en die vooral energie kosten. In de loop van gisterochtend, toen hier in Drenthe nog geen vlok gevallen was, zag ik al de eerste foto’s van witte achtertuinen en prachtige sneeuwlandschappen voorbijkomen. In een groepsapp werd door volwassenen geopperd om tijdens de lunchpauze een sneeuwpop te maken. Voor mij een bewijs dat ook volwassenen nog altijd behoefte hebben aan buitenspelen 🙂

Ook ik raakte (een beetje) in de ban van de sneeuw. Ik checkte meermaals de sneeuwradar om te kijken wanneer het eindelijk los zou gaan en voelde de spanning toenemen bij de weerberichten waarin werd gesproken over een laag sneeuw van zeker enkele centimeters. Ik nam me voor de kinderen extra vroeg wakker te maken zodat we vóór schooltijd nog sneeuwballen konden gooien.

Vanochtend bleek er iets minder sneeuw gevallen dan voorspeld. In plaats van sneeuwballen gooien werd er gesprongen op de besneeuwde trampoline. De lol was er niet minder om. En ik besloot om een duik te nemen in het bosmeer. Ik had niet gedacht dit jaar nog te kunnen zwemmen in winter wonderland. Nadat ik de kinderen naar school had gebracht liep ik door het bos naar m’n vaste zwemplek. Het was stil, een waterig zonnetje scheen door de boomtoppen. Een dun laagje sneeuw bedekte het mos en de uitbottende takken. Er vlogen ganzen over.

Ik liep met m’n blote voeten door de sneeuw. En daarna nam ik een dompelbad in het groen- / blauwe water. Met één hand op m’n hart, één op m’n buik en stevig doorademend liet ik me langzaam zakken in het water. Door al mijn aandacht en energie te richten op op m’n adem en m’n hartslag was er geen ruimte voor andere gedachtes. Ik was volledig in het hier en nu en voor ik het wist zat ik een paar minuten lang tot m’n nek in het koele water. De wind blies kleine golfjes over het meer en ik was volmaakt gelukkig.